خانم دکتر دستجردی وزیر تازه وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی در مصاحبه ای تلویزیونی و سرپایی در شب گذشته  برای برون رفت از مشکلاتی که مردم اصفهان در حوزه بهداشت و درمان مطرح می کردند، مدعی شدند که سیاست ایشان در وزارت خانه بومی کردن این حوزه می باشد. با کمی توضیح – در حد یک جمله – که از اخبار بیست و سی پخش می شد،  اصطلاح بومی شدن و بومی کردن و بومی سازی حوزه پزشکی را تعریف کردند. منظورشان از بومی کردن حوزه بهداشت و درمان، استخدام پزشک از اصفهان برای مردم اصفهان است. زیرا معترضان به وضعیت پزشکی در برنامه پخش شده در حد اینکه پخش شده بود، مدعی بودند که در این بیمارستان از پزشک، وسایل پزشکی، درمان، و مراقبت خبری نیست.  از نظر خانم وزیر برای برون رفت از مشکلات گذشته و امروز و پیش رو در حوزه پزشکی و درمان و مراقبت بهترین روش بومی کردن است. این اقدامی شجاعانه است و باید مردان وزیر نیز از این اقدام عبرت گرفته و در راستای بومی کردن امور سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و اخلاقی و دینی و …. کاری که خانم وزیر انجام خواهند داد را معیار قرار داده و از زحمت و فکر و کار جدید اجتناب کرده و انرزی شان را برای کارهایی دیگر حفظ کنند.

 با توضیحی که به واسطه خانم دکتر دستجردی  در حوزه بهداشت و درمان ارائه شد، مشکلاتی که ریشه در وابستگی قبلی ها به جهان استکباری داشت، مرتفع خواهد شد. زیرا بومی سازی اصل و اساس سیاست عدالت و توسعه ای است و باید به آن پایبند بود. ضمن اینکه شکل بومی کردن علوم پزشکی معلوم شد،  این خود می تواند معیاری باشد برای دیگر حوزه ها. اگر کسی در آینده بخواهد حوزه صنایع اعم از سنگین و سبک را بومی کند بهتر است که صنایعی را تاسیس کند که هم تولید کننده و هم مصرف کننده ان بومی باشند. یعنی مردم محلی در این زمینه گام گذاشته و تولید کنند تا مصرف شود. یا اینکه مصرف کنند چون تولید شده است. این خود چرخه ای مناسب برای رفع مشکلات کشور خواهد بود. اگر در هر منطقه پژشک و مهندس و اقتصاددان و جامعه شناس و روحانی و سیاستمدار و کارگرانی را بکار گیرد که بتوانند مشکلات منطقه و محله و بو م را مطرح و حل و سامان دهند دیگر در سطح ملی مشکلی نخواهد بود. حاصل کلی کار همه کسانی که به این حوزه ها وارد شده اند، توسعه کشور خواهد.

      خانم دکتر نمی دانند که مطلبی که خیلی مختصر آنهم در تلویزیون که برای کارهای شوخی در نظر گرفته شده و کاری جدی از ان بر نمی اید به جز تخریب، توانسته اند سخنی و حرفی و عبارتی و دیدگاهی مهم مطرح کنند. این از بزرگی و مهم بودن رسانه نیست که پیام مهم تولید می کند. از افراد و شخصیت های فرهنگی و علمی است که سخن های مهم و طرح های بلند ارائه می دهند. اگر کاری که خانم دکتر وزیر مطرح کردند را آقایان مدیران بازنگری علوم انسانی و اجتماعی قبول کنند، انوقت مشکل علوم انسانی و اجتماعی نیز حل خواهد شد. در بومی سازی علوم انسانی و اجتماعی بهتر خواهد بود که هر دانشگاهی در منطقه خودش به طرح مباحث محلی با حضور اساتید محلی و دانشجویان بومی اقدام کرده و مشکلات محلی و بومی نیز در کلاس و دفتر و کتاب مطرح شود. نتیجه نهایی سامان یافتن جامعه از سطح بوم به سقف خواهد بود. در نهایت دیگر مشکلی برای شناسایی و مدیریت و سامان دادن وجود نخواهد داشت. اگر مشکلات در محله ها حل شود دیگر جایی و مجالی برای بروز مشکلات در سطح ملی و جهانی وجود نخواهد داشت. از طرف دیگر اصحاب علوم اجتماعی هم نفسی راحت کشیده و مدیران نیز خواهند توانست بدون زحمت و صرف وقت و امکانات به مدیریت خود ادامه دهند.